Jaka będzie mowa pożegnalna na Twoim pogrzebie?

Patrzysz na tych, którzy przyszli się pożegnać.
Twoje dzieci. Twój partner. Twoi przyjaciele.

Co o Tobie mówią?

Że byłaś niezniszczalna?
Czy że byłaś obecna, ciepła, kochająca?

Czy Twój partner będzie pamiętał Twój śmiech i dotyk?
Czy tylko to, jak zasypiałaś wykończona na kanapie?

Czy Twoje dzieci zapamiętają zapach Twoich perfum i wieczory z książką?
Czy tylko odgłos stukających klawiszy laptopa?

To nie jest wyrzut.

To pytanie o to, czego pragniesz (i potrzebujesz) naprawdę.
Co chcesz im (i sobie) dać — zanim będzie za późno?

Wyobraź sobie, że ktoś odczytuje mowę pożegnalną o Tobie.

Co będzie w niej zapisane?

Twarda zawodniczka?
Czy kobieta, która umiała kochać, śmiać się i inspirować?

Czy będą mówić o Twoich osiągnięciach…
… czy o tym, jak ciepło patrzyłaś, jak umiałaś słuchać, jak rozświetlałaś pokój?

Co chcesz, żeby powiedzieli o Tobie, kiedy odejdziesz?
Że byłaś dzielna, ale zmęczona?
Czy że do ostatniego dnia miałaś błysk w oku i miłość w sercu?

Czy będą wspominać Twoje sukcesy?
Czy Twój zapach, Twoje słowa, Twoją odwagę kochania i życia?

Twoje życie to niekończąca się lista zadań.
Załatwienia.
Spotkania.
Sukcesy.

Poświęcasz się dla firmy.
Wychowujesz dzieci.
Trzymasz na barkach świat.

Ale… kiedy ostatni raz usiadłaś bez telefonu w ręku i zapytałaś siebie:

Czy jestem szczęśliwa?
Czy ja jeszcze w ogóle czuję coś poza zmęczeniem?

Ale powiedz szczerze…

Kiedy ostatnio czułaś, że żyjesz na 100%?
Kiedy serce Ci waliło jak szalone — nie ze stresu, ale z ekscytacji?

Czy Twoja kobiecość nadal tańczy w Tobie?
Czy zamieniłaś ją na rolę „odpowiedzialnej”, „ogarniętej”, „silnej”?

Nie pozwól, by go napisał ktoś inny.

Życie nie zacznie się „kiedyś” — ono jest teraz.

Masz jeszcze mnóstwo życia w sobie.

Ale czas — nie pyta o gotowość.
Czas płynie.

Zatrzymaj się. Posłuchaj siebie.
Odzyskaj ogień.

Jesteś kobietą, która wie, co to życie.
I sukcesy.
I straty.
I śmiech.
I łzy.

Za Tobą — kawał historii.
Przed Tobą — najpiękniejsze lata świadomego wyboru. 

• Dlatego zapytam, (bo kiedyś będziesz seniorem i spojrzysz wstecz): 
  – Co chcesz (już DZIŚ) wykreślić z listy „Żałuję, że…”?

Nie dla oczekiwań innych.
Nie dla ocen.
Nie dla pozorów.

Dla siebie.
Dla tych kilku osób, które naprawdę kochają Cię taką, jaka jesteś.

• A zatem ? Jak postanawiasz ?
  – Co chcesz, żeby powiedzieli o Tobie, kiedy odejdziesz?

• na początek zrób test (i ustal „punkt startowy” i „właściwy tor”)